;
«دَهر» امتدادیست بیآغاز و بیانجام؛ رودخانهای که لحظهها را با خود میبرد و در عین حال، هر لحظه را جاودانه میسازد.
نقاشیها در اینجا، چون تکههایی از زمان، بر بوم نشستهاند: زمانهایی که سوخته، روییده، یا در سکوتی نامکشوف به خواب رفتهاند.
هر هنرمند در این گردهمآیی، روزنی گشوده به وسعت هستی است؛ رنگها در دستشان به خاطره بدل میشوند، خطها به زمزمهای از بودن، و بافتها به ردّی از فراموشی و یادآوری.
«دهر» نه تنها روایتِ گذر است، که مکانیست برای مکث؛ جایی که مخاطب میتواند میان تپش لحظه و سکون جاودان، سرگردان شود و در سکوت بومها، پژواک خویش را باز یابد.
به قلم کیانا میردامادی