در این نمایش مجموعه ای از نقاشیهای اکرلیک روی بوم و طراحی های روی کاغذ هنرمند به نمایش درآمده است؛ آثاری که در روندی تجربه محور و تدریجی در طول دو سال شکل گرفته اند و به جای بازنمایی واقع گرایانه بر بداهه پردازی و کشف متمرکزند. در آثار اولیه هم نشینی رنگهای درخشان و فرمهای تکرارشونده نقش محوری دارد. در حالی که در آثار متاخر توجه به رابطه ی نیروهای تصویری با فضای منفی و عناصر معماری پررنگ تر میشود. این تغییر تدریجی در طراحیهای روی کاغذ که تازه ترین آثار مجموعه اند. به وضوح بیشتری میرسد جایی که تعادل میان ساخت و حذف و نیز روابط فضایی میان اجزاء آشکارتر دیده میشود. کنار هم قرار گرفتن این آثار سیاه و سفید موجب انتقال و ارتباط فرمها از اثری به اثر دیگر و شکل گیری کلیتی تصادفی میان آنها شده است؛ به نقل از هنرمند گویی عبور از دیوار و شکل دهی باغی بزرگ تر اجتناب ناپذیر است.

مجیدی در این مسیر با ادغام اشکال انتزاعی و بازنمایی شده محیط های تصویری لایه لایه ای خلق کرده که همچون تفسیرهایی ذهنی و شاعرانه از شرایط اجتماعی و فرهنگی عمل میکنند. او ویژگیهای ذاتی کاربردی و شمایل شناسانه ی باغ های دیواردار را دستمایه ی خلق موقعیت هایی قرار داده که بر امکانات ابزار نقاشی استوارند و هم حامل استعاره هایی از زندگی معاصر

برخلاف مجموعه ی پیشین آثار این نمایش بدون عنوان اند و در وضعیتی از باز بودن و ناتمامی قرار دارند. همچنین فقدان موقعیت جغرافیایی و تاریخی مشخص در کنار ارجاعات به نقاشی اروپایی و مدرنیستی فضا سازی در معماری و نمایش باغ در نگارگری و هنرهای سنتی ایرانی و شرقی باعث شده است آثار از خوانش های منسجم و کلی گرا بپرهیزند و به سوی تعبیرهایی موقت چندلایه و در حال شکل گیری حرکت کنند.