نقاشی برای من فرایندی است از ویرانی و بازسازی مداوم.
هر تصویر زاده می‌شود، دگرگون می‌گردد و می‌تواند به فضایی ناشناخته و
نامنتظر ختم شود.
این آثار مجالی هستند برای ذهن مخاطب تا در آن قدم بگذارد، سرگردان
شود، روایت بسازد و حتی گاهی در ناتوانی از تفسیر معلق بماند.
این آثار نه داستانی کامل‌اند و نه پاسخی قطعی، بلکه میدانی است برای
پرسش و تردید!
آنچه در بطن این آثار جاری‌ست، تلاطم، کشمکش و زخم‌هایی‌ست که تصویر
را از درون می‌خراشد.
نقاشی برای من نه بازتاب جهان بیرونی، بلکه پژواک جنگی‌ست بی‌پایان؛
میدان نبردی میان حضور و غیاب، میان ساختن و ویران کردن.
«این آثار نه چیزی برای فهمیدن، بلکه جایی برای گم شدن‌اند.»
علیرضا جدی