مجموعه «تاخُردگی فرهنگی» با بهره بردن از قطعات آینه، سطح سیمانی، و نیز شیشه هایی که آثار هنری سده های گذشته بر رویشان چاپ شده است تلاش میکند تا به تجربه ی تحول فرهنگی و تغییر جایگاه زیبایی در تاریخ هنر اشاره کند. این آثار ساخته هایی دو بعدی هستند که با شبیه سازی تا خوردگی یک برگ کاغذ، از سویی نوعی توهم حجم گونه را تداعی می کنند و از سوی دیگر با کنار هم قرار دادن هنری که در جستجوی زیبایی شکل می گرفت با آنچه که ماده را به عنوان هنر کافی می داند تضاد میان این دو را یادآور می شوند. 
تا پیش از دوره ی مدرن، مهارت در اجرا و توجه به جزییات نه ‌تنها عامل زیبایی ‌اثر که چه بسا ماهیت هنر به شمار می‌آمده اند، تا آنکه این نگرش با آغاز مدرنیسم مورد تردید گرفت و سپس با شروع جنبش های هنری معاصر دست کم از دیدگاه نظری به کلی کنار گذاشته شد. هنر مینیمال توجه ها را از جزییات اثر هنری به ماده ی آن معطوف کرد و تزیین را که زمانی جوهره ی هنر به شمار میرفت با عنوان دکوراتیو، مزاحم ایده و بیان هنری معرفی نمود.
با این همه اگرچه انسان همواره ترجیح می دهد که دیدگاه خود نسبت به هر موضوعی را واقعیت آن موضوع به شمار بیاورد، دست کم در رابطه با هنر، شرایط کنونی و بسیاری از آنچه که امروزه به عنوان هنر ارائه می شود، الزاما نه حاصل رشد فهم دنیای معاصر نسبت به چیستی هنر که صرفا یک تاخوردگی فرهنگی است که در همراهی با تحولات اجتماعی و واقعیت های زندگی معاصر، برگی جدید از تارخ هنر را رقم می زند.