در نقاشی های گیتی طیبی عناصر مینیاتور ایرانی به تکه های رنگ و تقسیم بندی ها تبدیل می شوند . او در ادامه ی تجربه های مدرن و معاصر نقاشی از حسین کاظمی تا شهریار احمدی ،  به فضای نقاشی های ایرانی وفادار بوده اما در عین حال از آن آشنایی زدایی می کند . به این شکل رنگ های درخشان نقاشی گذشته در نوسان در می آید و ضربات قلم مو ، ظرافت را تبدیل به تکه هایی لغزان اما قدرتمند می کند . در تعدادی از این نقاشی ها تغییرات تکه های رنگی طبیعت و آسمان ، نقاشی ها را وارد فضایی دیگر می کند . آنچه از اقتباس و واسازی نقاشیِ قدیم به جا می ماند هم تجلیل است هم فراتر رفتن از آن و راه متفاوتی از شناخت فضا و رنگ در زیرساخت نقاشی ایرانی.

بهنام کامرانی