این نمایشگاه تلاشی ست برای بازخوانی رویکرد نیکول فریدنی در مواجهه با چشم اندازهای ایران؛ رویکردی که بر مشاهده ی طولانی مدت فاصله گیری از زیباسازی و توجه به ساختار زمین استوار است. فریدنی نه به دنبال تصویر سازی با شکوه بود و نه حضور میدانی و شناخت جغرافیایی، منظره را به عنوان پدیده ای عینی و تاریخی بررسی می کرد عکس های او صرفا بارنمایی طبیعت نیستند، بلکه نتیجه ی پیوند میان روشمندی،
دقیق، حساسیت به تغییرات نور و زمان و پرهیز از هر گونه درماتیزه کردن منظره اند. این آثار امروز به مثابه اسنادی از نوعی نگاه تحلیلی به سرزمین ایران خوانده می شوند؛ نگاهی که مشاهده را بر تفسر ی مقدم می‌دارد و تصویر را به فرآیند شناخت بدل می کند.
مازیار باقرپور
آذر 1404