ما می‌آییم، لمس می‌کنیم، عبور می‌کنیم و اغلب تنها نشانه‌ای که باقی می‌ماند، رد و اثری است محو اما واقعی از حضورمان.
این ردها نه بازنمایی مستقیم انسان‌اند و نه روایت کامل او؛ بلکه نشانه‌هایی‌اند از تجربه، زیستن و عبور.

"درِ هستی" مخاطب را به دیدن اثر حضور دعوت می‌کند؛ آن‌چه از انسان، جامعه، زمان و زیست معاصر بر پیکره جهان نشسته است. این رد می‌تواند شخصی یا جمعی باشد؛ حاصل زیستن، فرسایش، مقاومت، خاطره یا حتی ناپدید شدن. از منظر هستی‌شناسی، رد نه خودی وجود است و نه غیاب آن؛ بلکه حد میانیِ میان بودن و ناپدید شدن است؛ جایی که حضور دیگر کامل نیست، اما هنوز از یاد نرفته است. رد، حافظه‌ی خاموشِ وجود است؛ شکلی از ماندگاری بی ادعا. لحظه‌ای است که زمان در سطح ماده متوقف می‌شود و تجربه، به نشانه بدل می‌گردد.

امیرحسین شریفان/پاییز 1404