انگار که تاریخ در خیال خودش هم تصور نمی‌کرد همه چیز آنقدر ادامه پیدا کند که به تکرار و بازخوانی برگردد و ما که در روابط پرتنش امروزی‌مان به مسیر طی شده نگاه می‌کنیم، میان حقیقت و این نمایشِ مخدوش سرگردانیم. لبخندهای فریبنده، تنها نشانه‌ای از رنجی ابدی هستند که بشر مدام بر دیوار هستی می‌کوبد؛ این سکوتِ تاریخی، روایتِ ما از دروغ و پوچی است؛ اینجاست که شک، عمیق‌ترین شکلِ پیوند میان ماست.
شه گل صفرزاده