گالری باوان
نقاشیهــای ایــن مجموعــه جایــی در فصــل مشــترک فــرم و شــبکهی معنایــی میایســتند؛ جایــی کــه روایتی آغــاز میشــود و شکل میگیــرد امــا بــه فرجــام صریحـــی نمیرســد. بــرای فائــزه نقــاشی، اســتمرار عادتــی روزمــره اســت؛ تکــراری مــداوم و ملایــم کــه در پیچیدگــی جهــان معاصــر بــه ســمت نوعــی ســادگی و تقلیلگرایــی میــل میکنــد. فرمهـای او بـه سـمت بیانـی مینیمـال حرکـت میکننـد، امـا نـه بـا آن قطعیـت و صـراحتی کـه معمولـن از مینیمالیسـم بـه یـاد داریـم.
آنچـه دیـده میشـود،همانقـدر کـه میتواند انتخاب باشـد،میتوانـد تصادف نیز باشـد؛ نوعی صراحـت یـا حتـا مـزاح هنرمندانـه. انگار قـرار اسـت مخاطـب بـه یافتـن پاسـخی بـرای ایـن پرسـش ترغیـب شـود: آیـا اینها صرفن شکلهایی مـحض هسـتند یـا فرمهایی بـرای امکان بـروز معنا؟
عـدد پـی، بـه عنـوان هسـتهی مفهومـی ایـن مجموعـه، دایـره را تداعـی میکنـد. فرمـی آشـنا بــا ظرفــیتی نامــحـدود و وابســته بــه عــددی گــنگ و بیپایــان و تقــریبی. هماننــد فرمهــای آشــنای ایــن آثـار و ظرفیــت معنایــی غیرصریــح و بیپایانشــان.
گفتهانــد خــط راســت نمــاد عقلانیــت اســت و دایــره نمــاد احســاسگرایی. پــی، شــاید رابــط حسی-عقلانــی هنرمنــد باشــد در بســتر فرمهایــی کــه بــه کار گرفتــه اســت. دایره فرمیست که با کمترین بیانگری، توان انتقال بیشترین معنا را دارد.
بی آغاز و پایان، نرم و پیوسته، پلی میشود میان سادگی ظاهری و نامتناهی بودن تفسیرِِ زیباییشناختی آثار.
– آوا شیرجعفری
