واقعیت سوم نه انکار واقعیت است و نه تکثیر آن، بلکه تعلیق نسبت ما با واقعیت است. این واقعیت نه کاملاً عینی است و نه صرفاً بازنمایی ذهنی بلکه مرتبه ای است که در آن واقعیت در وضعیت ظهور معلق قرار می‌گیرد. در واقعیت اول با حضور مستقیم اشیاء روبه‌رو هستیم و در واقعیت دوم با نشانه و تصویر واقعیت سوم جایی است که این دو بدون حذف یکدیگر در تنشی منظم هم زمان حاضر می‌مانند. در این وضعیت معنا نه تثبیت می‌شود و نه فرو می پاشد بلکه به صورت امکان پدیدار می‌گردد نشانه ها با اتکا به حافظه‌ی جمعی مخاطب را به کشف نسبت‌های تازه فرا می‌خوانند. واقعیت سوم محل اتصال دیدن و اندیشیدن است؛ جایی که اثر پاسخ قطعی نمی‌دهد بلکه امکان پاسخ را آشکار می‌سازد.
محمد خلیلی