سمفونی شماره ۸ بر ایده‌ی هم‌نشینی آثار مستقل در یک ساختار واحد استوار است؛ همان منطقی که در یک سمفونی موومان‌های مستقل را در قالب یک تمامیت منسجم کنار هم قرار می‌دهد. در این نمایش هشت اثر هر یک با حال و هوای متمایز مبنای طراحی مبلمان قرار گرفته‌اند که نه به عنوان عناصر هم‌پوشان تزئینی بلکه به مثابه پاسخی در تکمیل فضا و مفهوم هر اثر شکل گرفته است مبلمان در این چیدمان نقش واسط را ایفا می‌کند واسطی میان اثر هنری و زندگی روزمره در نتیجه‌ی این هم‌نشینی از یک سو هنر از وضعیت دور و انتزاعی فاصله می‌گیرد و از سوی دیگر دیزاین از کارکرد صرف فراتر می‌رود. دیزاین معنا می‌یابد و هنر وارد تجربه‌ی زیسته می‌شود. سمفونی شماره ۸ بر اهمیت کنار هم قرار گرفتن تأکید دارد؛ جایی که تفاوت‌ها حفظ می‌شوند اما در نسبت با یکدیگر کیفیتی تازه در ادراک فضا و زیست معاصر ایجاد می‌کنند.

مجید احمدی