در این نمایشگاه سلف پرتره نه به عنوان بازنمایی صرف چهره بلکه گویی فضایی برای مواجهه درونی هنرمند با خود است آثار گردآوری شده حاصل نگاهی است که کوشیده از سطح ظاهر عبور کند و به لایه های ذهنی احساسی و گاه متناقض هویت فردی نفوذ نماید.

هر هنرمند خود را نه آن گونه که آیینه دیده میشود، بلکه آن گونه که تجربه می‌شود بازآفرینی کرده است؛ تصویری برآمده از خاطره، تخیل اضطراب میل یا پرسش از چیستی خویشتن در این مسیر چهره می تواند دگرگون پنهان تکه تکه یا حتی غایب باشد؛ اما حضور ذهنی هنرمند همواره محور اصلی اثر باقی می ماند. این مجموعه سلف پرتره را از ژانری بازنمایانه به ابزاری برای خودکاوی و بیان شخصی بدل می‌کند؛ جایی که تصویر زبان بیان احساسات ناگفته و تصورات درونی می‌شود و هر اثر روایتی ویژه از نسبت هنرمند با خویش ارائه می دهد.

عیب رندان مکن ای زاهد پاکیزه سرشت     من اگر نیکم و گر بد تو برو خود را باش

که گناه دگران بر تو نخواهند نوشت           هرکسی آن درود عاقبت کار که کشت