در این آثار قرمز صرفاً یک رنگ نیست؛ هم زمان ماده است و نشانه. اینجا قرمز از سطح بصری فراتر می رود و به یک وضعیت بدل میشود؛ وضعیتی گره خورده با تنش تعلیق
بحران.
نمایشگاه بر یک بحران مشخص متمرکز نیست، بلکه صورت بندی طیفی از وضعیت های بحرانی ست. در این آثار، قرمز ،گاه هشدار است گاه نشانه ی وقوع و گاه اثر باقی مانده از واقعه آن چنان که گاه در اندازه ی لکه ای میان دیگر رنگهاست و گاه کل فضا را پوشانده است. معنا در مواجهه ی مخاطب با آثار مدام جابه جا و یا این همانی می شود. مخاطب با میدانی مواجه است که در آن دریافت تأویل و احساس به طور
هم زمان درگیر می شوند. مرتضا آکوچکیان