چیزی فرومی‌نشیند که نامی ندارد. نه معنا، نه احساس، نه آن دلتنگیِ آشنا، خودِ تابِ ایستادن در برابرِ حضور است. آدم‌شدگی همین است: نه مرگ، که مرگ دستِ‌کم پایانی‌ست؛ بلکه تداومِ بودن در پیکری که از درون تهی شده. چشم باز می‌ماند، بدن می‌رود، زبان می‌گوید و با این‌همه، هیچ‌چیز دیگر رخ نمی‌نماید. روشنه هنوز هست، اما کور شده است.
این خاموشی از اتاقی بسته آغاز می‌شود، آنجا که نسبتِ آدمی با خویش چنان فروکاسته میشود که پرسش از خود نه پاسخِ غلط می‌گیرد و نه بی‌پاسخ می‌ماند: خودِ امکان پرسش از میان می‌رود. سپس به هوای بیرون می‌ریزد و بدل به آن چیزی می‌شود که در آن هر کس همان دیگری‌ست و هیچ‌کس خویشتنِ خویش نیست. صفی که در آن بدن‌ها کنار هم می‌ایستند و هیچ‌یک نمی‌مانَد. سرانجام به درونِ دیدن رسوب می‌کند، آنجا که نگاه دیگر لمس نمی‌کند، تنها می‌لغزد؛ تصویرها می‌آیند و می‌روند و در تن نمی‌نشینند.