لحظه‌ی دگردیسی یا پوست‌اندازی، همان تولدی‌ست که بارها پس از نخستین حضور ما بر زمین رخ می‌دهد. این شکفتن برخلاف زادروز آدمی در مسیر و به‌تدریج رقم می‌خورد و به همین خاطر دیگران و حتی خودِ ما این لحظه‌ی زاینده را در یک نقطه‌ی خاص به یاد نمی‌آوریم اما شاید بتوانیم آن را در جهانی استعاری ساکن کنیم.

دگرگونی گاهی همچون انفجاری ناگهانی و گاه در مواجهه با تصویری تازه در آینه و گاهی از دلِ درهم‌تنیدگی موقعیت‌ها پدید آمده است.

آنچه باقی می‌ماند، بهتِ مواجهه با «پس از این» لحظه است. وضعیتی میان آن‌چه بوده و آن‌چه هنوز نمی‌دانیم، چگونه خواهد شد.