رابط هی انسان و حیوان، فراتر از یک همزیستی ساده
و شکلی از حضور است؛ عاری از تقاب لهای انسانی
که امکان فاصله گرفتن از وضعیت نمایشی چیزی جز
خود بودن را فراهم م یآورد و در موجب بازگشت به
حضوری ب یواسطه م یشود.
در جهان امروز که روابط انسانی اغلب با تنش،
تداخل خواست هها، ترس از قضاوت و باز یهای پنهان
همرا ه است، انسانِِ خسته از نق شهای تحمیلی،
گاه به حیوان پناه م یبرد، زیرا در دایر هی هستی،
حیوان «دیگریِِ امن » است.
این نقاش یها روایت لحظ ههایی از همین حضورند؛
بد نها نه در سلط هاند و نه در اطاعت. حیوان در
این تصاویر نماد نیست، بلکه واسط های است برای
بازگشت به شکلی ابتدای یتر و اصی لتر از رابطه.
بودنی نزدی کتر به سکوت، در واکنش به جهانی که
در آن انسان از انسان دور شده است.
مرجان هاتفی