;
حضور در این باغ، دعوتیست به مکث؛
به سکوت، تأمل و بازآفرینی پیوندی که انسان از نخستین روزهای حضورش با طبیعت و ماده داشته است.
اینجا، انسان برای لحظهای از شتاب جهان فاصله میگیرد و بار دیگر خود را نه جدا از طبیعت، بلکه امتداد آن مییابد.
عناصری مانند خاک، آینه و صدای طبیعت ، هر یک دریچهای هستند به تجربهای بیواسطه؛ تجربهای رها از مرزهای دیوارها که مارا با طبیعت پیوند میزند.