نقاشی های پیش رو در فرایند ساخت، تخریب و بازآرایی تصویر شکل گرفته اند. روابط درونی
تصویر و فیگورها در این روند به روایتی قطعی یا هویتی تثبیتشده تن نمید هد و امکان خوانشهای
متکثر را پیش روی مخاطب قرار میدهند.
معنا نیز از خلال روابط میان عناصر تصویر، کیفیت ماده و کنش نقاشی شکل میگیرد. از همین رو،
آنچه در تصویر رخ میدهد بیش از آنکه بازنمایی واقعیتی بیرونی باشد، تجربهای است که در خودِ
نقاشی ساخته میشود. در این فرایند، تجربه زیسته و دریافتهای تاریخی و اجتماعی بیآنکه به
روایتی مستقیم یا ارجاعی تقلیل یابند، در ساختار تصویر رسوب میکنند. از این منظر، نقاشی
عرصهای برای مواجهه نیروهای متضاد و امکان شکلگیری معنا درون تصویر است.