همیشه انسان و پیچیدگی حالات درونیش، موضوع اصلی و کانون توجه نقاشی‌های من بوده است. خاکستری‌ها و نورها، سنگینی سکوت و عمق تنهایی‌های وجودی؛ این‌ها زبان خاموش جهان من هستند.
در یک سال گذشته اما این زبان دچار تحولی ناگزیر شد. با تجربه‌ی سه فقدان پیاپی و مواجهه‌ی مستقیم و نزدیک با «مرگ» پرده‌ای از واقعیت در برابر این جهان تصویری افتاد. هر کدام از این از دست دادن‌ها زخمی عمیق بر روح و آثار من گذاشتند، به گونه‌ای که این وقایع، چه خواسته و چه ناخواسته، در هر اثر من نفوذ کرده و انگار به امضای جدید کارم بدل شده‌اند.
این مجموعه نه مرثیه‌ای صرف، بلکه روایتی چند وجهی از یک سفر است؛ از لحظه‌ی آغازین «آمدن» و نخستین تنفس تا تلاش مستمر برای «ماندن» و «حفاظت» از نیروی حیات در برابر زوال و در نهایت پذیرش لحظه‌ی باشکوه و هولناک «رحیل».
محدثه عیوض‌خانی
گالری عصر
