نقطهٔ آغاز این مجموعه، تصاویری است که از سینمای عامه‌ پسند و خاطرهٔ فرهنگی ما به جا مانده‌اند؛ تصاویری آشنا که عشق، رفاقت، خیانت و قهرمانی را روایت می‌کردند و هم‌زمان در شکل‌دادن به تخیل جمعی ما نقش داشتند.

بسیاری از این روایت‌ها بر بستری مردسالارانه شکل گرفته‌اند؛ جایی که مردان در جایگاه کنش و قدرت قرار می‌گیرند و زنان یا به چهره‌هایی اغواگر و خائن تقلیل می‌یابند یا به حضوری خاموش و نمادین بدل می‌شوند.

آنچه در این آثار اهمیت دارد، بازنمایی دوبارهٔ این صحنه‌ها نیست، بلکه تأمل در الگوهای فرهنگی و تاریخی نهفته در پسِ آن‌هاست.

این نقاشی‌ها از مواجههٔ دو سنت تصویری شکل گرفته‌اند: نگارگری، به‌ مثابه بخشی از میراث بصری این سرزمین، و تصاویر سینمایی که در حافظهٔ معاصر ما رسوب کرده‌اند. در این میان، گذشته و اکنون در هم تنیده می‌شوند و مرز میان تاریخ، خاطره و بازنمایی پیوسته دستخوش لغزش و جابه‌جایی است.

برای من، نقاشی رسانه‌ای برای بازتولید تصویر نیست، بلکه امکانی برای بازاندیشی در آن است. این آثار همچون فریم‌هایی از فیلمی ناتمام عمل می‌کنند؛ حامل عواطف و روایت‌هایی که همچنان در حافظهٔ جمعی ما جریان دارند و مخاطب را به تأمل در نسبت میان تصویر، قدرت، حافظه و هویت دعوت میکنند.