گارنیک درهاکوپیان (م. ۱۳۲۳) هنرمند و معمار برجسته‌ی ایرانی-ارمنی است. او بیش از شش دهه است که مشغول فعالیت حرفه‌ای بوده. درهاکوپیان در میانه‌ی دوران پرجنب‌وجوش و پیشگامِ هنر مدرن ایران در دهه‌ی ۱۳۴۰ به عرصه آمد و از همان ابتدا با رویکردی دقیق و ملموس نسبت به ماده، مسیر هنری متمایزی پیش گرفت.

مسیر هنریِ گارنیک درهاکوپیان بر پویاییِ مادی، زمانی و فضاییِ دگرگونی استوار است. درهاکوپیان با کار در نقطه‌ی تقاطعِ هنرهای زیبا و منطقِ معماری، با نقاشی نه فقط به عنوان سطحی برای بازنمایی، بلکه به عنوان یک بسترِ فیزیکی برای تکاملِ ساختاری برخورد می‌کند. او با به کارگیری متریال‌های صنعتی و سخت همچون سیمان، چوب، آلومینیوم و پارچه‌های سنگین، به حالاتِ زودگذرِ روانی و فرهنگی، وزن و فرمی ملموس می‌بخشد و آثاری با سطوح تصویریِ پویا ایجاد می‌کند.

الفبای بصری درهاکوپیان عمیقاً وام‌دارِ سفرها و مطالعات گسترده‌ی او در سراسر چشم‌اندازهای اقلیمیِ متنوع، روستاهای تاریخی و شهرهای ایران است. پژوهش‌های او در جنوب آسیا و اروپا، غنای ویژه‌ای به فعالیت هنری‌اش بخشیده و آثارش را تبدیل به پیوندی میان میراث بومی و گفتمان هنر مدرنیستی ساخته است. آثار او تقاطعِ حافظه تاریخی، محیط جغرافیایی، فرم و ساختارمندی را کاوش می‌کند. برای این هنرمند، آفرینش یک پاسخِ فعال به زمان است: مواجهه‌ای مداوم میان سازه‌های ماندگار و ادراک‌های متغیر؛ جایی که هر خط، هر لایه و هر انتخاب متریال، بازتابی از فرآیندِ اجتناب‌ناپذیرِ نو شدن است.

او درباره‌ی درون‌مایه‌ها و مسیر هنری‌اش می‌گوید: «ما از دلِ لحظه‌ای مشخص در زمان بیرون می‌آییم، اما جهانِ اطراف ما ناگزیر کهنه می‌شود و در چرخه‌ای بی‌پایان به سمت نو شدن فرومی‌رود. زمان و تغییر، پیوندی ناگسستنی و ملموس‌ناپذیر با یکدیگر دارند. تغییر در حرکتی مداوم باقی می‌ماند و پیوسته تکامل می‌یابد؛ درست همان‌گونه که من در جریانِ فعالیت هنری‌ام تکامل می‌یابم. اثری که خلق می‌کنم، بیانِ مستقیمِ من از همین دگرگونیِ مداوم است.»

آثار درهاکوپیان در طول سال‌ها فعالیت پربار هنری، در نمایش‌های متعدد بین‌المللی در گالری‌ها و موزه‌ها ارائه شده و در مجموعه‌های دائمی موزه‌هایی همچون موزه‌ی هنر لس‌آنجلس (لکما)، موزه‌ی هنرهای معاصر تهران، موزه‌ی هنرهای تجسمی معاصر بانک پاسارگاد، و گنجینه‌ی هنری بانک کارآفرین قرار گرفته‌اند. او در تهران زندگی و کار می‌کند و کماکان به فعالیت‌هایش در معماری و نقاشی مشغول است.

«گوشه‌ها» شامل مجموعه‌ای از آثار ۱۳۸۵ تا ۱۳۸۸ گارنیک درهاکوپیان است. این آثار طبیعت بی‌جان، نمونه‌هایی چشمگیر از تنوع تکنیک، ترکیب‌بندی و پالت رنگی این هنرمند هستند. این نمایش با کنار هم قرار دادن این آثار، تلاشی است در راستای کاوش در جهان و بیان تصویری درهاکوپیان و حرکت میان محورهای پیکره‌بندی‌های او.