در میانه‌ی باغ به تماشا ایستاده‌ایم. غلبه‌ی سایه. زمان از شتاب افتاده‌ست. گیاهان درهم‌روییده، محو به نظر می‌رسند. درختان صبر و سکوت ریشه‌ها را پاس می‌دارند. جریان سبز درگیر پرچین است. لحظه‌ای بعد، نور می‌آید و بر وهم باغ می‌تابد؛ هیاهوی نور یکپارچگیِ سبز را برهم می‌زند. نجوایی مکرر شنیده می‌شود که به باد می‌گوید:« زمان رَستن رسیده.»