کوچه‌ها

کوچه، مادر و جریان‌ساز شهر است. کوچه‌‌ها در مفهوم سنتی با پیچ‌وخم‌های آشنا و دیوارهای خشتی یا آجری، سایه‌بان و پناهگاهی در برابر بادهای کویری بودند و زندگی را در مقیاس زیست انسانی سامان می‌دادند.

معاشرت‌های برخاسته از کوچه‌ها، شکل‌گیری اقتصاد محلی، فرهنگ حاصل از کافه یا نهادهای مذهبی و.... همگی به شهر بدل شدند.

اکنون حتی تامل بر تغییر نام کوچه‌ها نیز روایتی از روند قصه‌ی سیاسی و اجتماعی هر شهر را بیان می‌کند.

درخت، در، پنجره و همسایگی همگی در کوچه جای گرفته‌اند و همین عناصر خاطره‌های شهر را دربردارند. کوچه انعکاس شهر می‌شود و از این روی ادبیات ایرانی از جمله اشعار شعرایی مانند احمد شاملو، فروغ فرخزاد و... یا ترانه‌های ماندگار از هنرمندان در حوزه‌ی موسیقی همچون شهریار قنبری بارها و بسیار با کوچه درهم تنیده شده است.

اینچنین است که می‌توان گفت کوچه و به‌هم‌پیوستگی این شریان‌ها در هویت ما نقش دارد و افراد، چنان به کوچه‌‌های زیست‌شان تعلق می‌یابند که آن‌ها را به‌عنوان پایتختی برای شهر تصور می‌کنند و این حس و نگاه را با نام «محله» یاد می‌کنند.

با باور به اهمیت این مفهوم، پرداختن به جزئیات کوچه در آثار هنرمندان این نمایشگاه و با توجه به آنچه در بخشی از هدف رویداد «ماه هنر تهران» مطرح بوده است، شکل گرفت و انتخاب شد.

شهرزاد رویائی