شاهنامه‌ی فردوسی از دیرباز بخشی از حافظه‌ی فرهنگی و روایت‌های آشنای من بوده است؛ قصه‌هایی که با همراهی پهلوانان، دیوان، سفرها و آزمون‌ها، فراتر از روایت دلاوری، قصه‌ی انسان و لایه‌های پنهان روان را بازگو می کنند. 

نگاه به شاهنامه از دریچه‌ی نظریات کارل گوستاو یونگ، این جهان اسطوره‌ای را برایم به عرصه‌ی ظهور کهن الگوها، ناخودآگاه جمعی و مسیر دشوار خویشتن‌یابی بدل کرد. جهانی که در آن قهرمانان، دیوان و سفرها، استعاره‌ای از رویارویی انسان با ساحت‌های خودآگاه و ناخودآگاه و جست‌وجوی معنایی هستند که این قصه‌ها پس از قرن‌ها همچنان در خود حفظ کرده اند.

آثار این مجموعه بر بستر نقاشی ایرانی شکل گرفت هاند؛ زبانی که با ساختار روایی ظرفیت‌های نمادین، رنگ و هم نشینی لایه‌های مختلف تصویر، امکان بیان تجربه‌هایی را فراهم می‌کند که گاه فراتر از کلمات‌اند و جوهر این روایت‌ها را آشکار می‌سازند.