پیوسته در برابر چشمانمان می‌گذارند، « آنچه باید باشیم » در روزگاری که رسانه‌ها و انتظارات جمعی الگویی از فاصله‌گرفتن از این تصویرهای وام‌گرفته و بازگشت به خویشتن اصیل، به یکی از دشوارترین و در عین حال حیاتی‌ترین کنش‌های انسان امروز بدل شده است. نمایشگاه « من زان خودم چنانکه هستم، هستم...» کوششی است برای گشودن چنین فاصله‌ای؛ فضایی که در آن هنرمند، به‌جای بازتولید تصویری که از او انتظار می‌رود، به روایت آنچه واقعاً هست می‌پردازد. آثارِ به‌نمایش‌درآمده در این مجموعه، از دلِ همین کوشش برآمده‌اند: سلفپرتر ههایی که هنرمند در آ نها نه سوژ های بیرونی، بلکه خود را ب هعنوان دستمایۀ اصلی روایت برگزیده است . سلف‌پرتره، در همین معنا، کنشی دوگانه است: دیدن و دیده‌شدن هم‌زمان. هنرمند در این فرایند ناگزیر می‌شود لایه‌های پنهان ناخودآگاه را در قالبی نمادین و مرئی متجلی کند. این تجلی تصویری پدید می‌آورد که فراتر از بازتاب چهره می‌رود و تنش میان «منِ واقعی» و «منِ بازنموده» را آشکار می‌کند؛ همان کشمکشی که در ادبیات روان‌درمانی با عنوان فاصله میان خودِ ایده‌آل و خودِ واقعی شناخته می‌شود .
هر تصویر در این مجموعه، تأملی است بر این کشمکش درونی. مخاطب در برابر این آثار، نه با چهره‌ای ثابت و قطعی، بلکه با فرایندی از کاوش، تردید و بازتعریف پیوستۀ هویت روبه‌رو می‌شود؛ فرایندی که در آن مرز میان افشا و پوشیدگی، میان صداقت و بازی زیبایی‌شناسانه، همواره در نوسان است. از همین‌روست که سلف‌پرتر ه ر ا نمی‌توان صرفاً ژانری هنری دانست؛ بلکه شکلی از خودکاوی است که به‌طور طبیعی به درون روان‌شناسی هویت راه می‌برد .

این نمایشگاه، فراتر از گردهمایی آثار، بستری می‌گشاید برای گفت‌وگویی صادقانه دربارۀ هویت، پذیرش خود، و آنچه می‌توان خودباوری اصیل نامید؛ در تقابل با خودباوری برساخته از تأیید دیگران. هر اثر ا ز بیننده می‌خواهد در آینۀ آن ، نه‌فقط چهرۀ هنرمند، بلکه پاره‌ای ا ز تجربۀ مشترک انسانی - و شاید بخشی از خویشتن خود- را بازشناسد .

« من زان خودم چنانکه هستم، هستم...» در نهایت به ما یادآور می‌شود که هویت، امری ثابت و از پیش‌تعیین‌شده نیست، بلکه فرایندی است در حالِ شدن؛ و زیبایی، در پذیرش همین ناتمامی و کثرت نهفته است .

در این مسیر همراه ما باشید