در نقاشی‌های نادعلیان، طبیعت از جایگاه یک موضوع فاصله می‌گیرد و مفاهیم اسطوره‌ای مرتبط با زن در مرزی میان حافظه و اکنون شکل می‌گیرند؛ جایی که نشانه‌های به جامانده از فرهنگ‌های کهن در مواجهه با جهان معاصر، دوباره بازخوانی می‌شوند.

در این مجموعه، زیست بوم هرمز جایگاهی ویژه در جهان تصویری او دارد؛ طبیعت رنگین آن، از خاک سرخ، دریا و نمک‌های رنگی منحصر به فردش علاوه بر توجه به بنیان‌های زیبایی‌شناسانه به متریالی برای خلق اثر هم تبدیل شده‌اند.

زن در این آثار، با توجه به مفاهیم اسطوره‌ای در پیوند با جامعه امروز تصویر می‌شود. آنها از سویی پریزادهای فرازمینی و از سوی دیگر همان آدم‌هایی هستند که ممکن است در طبیعت سحرآمیز آنجا ببینیم.

مجید احمدی/ منتقد هنری