این مجموعه از کشش من به لحظه‌های بینابینی شکل گرفته است؛ لحظه‌ای میان تاریکی و روشنایی، پیش از آن‌که یکی بر دیگری غلبه کند؛ جایی که چیزی هنوز کامل شکل نگرفته و چیزی دیگر هنوز از میان نرفته است.

نقاشی برای من از فیگور یا تصویر آغاز نمی‌شود، از سطح آغاز می‌شود؛ لایه‌هایی از رنگ که ساخته، پوشانده، خراشیده و فرسوده می‌شوند. در این رفت‌وآمد، عناصر بصری سطح پدیدار می‌شوند، رنگ می‌بازند و دوباره در لایه‌های رنگ فرو می‌روند. هر تصویر، همزمان چیزی را آشکار می‌کند و چیزی را پنهان نگه می‌دارد.
من در پیِ لحظه‌ای میان آشکارشدن و رنگ‌باختن، نظم و آشوب، ماندن و دگرگونی‌ هستم. فرسایش در اینجا فقط از میان بردن نیست؛ گاهی راهی است برای آن‌که چیزی دیگر دوباره دیده شود.

پروین پرچکانی