(تاریخی که می‌سازد)

پرداختن به تاریخ و هویتی که از آن نشأت گرفته‌ایم، مسیر اصلی تفکر من در شکل‌گیری این آثار است؛ تاریخی که گاه به گاه تکرار می‌شود. در این چرخه، هرچند ما در درون خود دستخوش تغییر می‌شویم، اما در بیرون، نشانه‌های آشنای گذشته همچنان تکرار می‌شوند و آنچه تصور می‌کردیم پشت سر گذاشته‌ایم، دوباره در زمان حال تجربه می‌شود.

در این مجموعه، برداشت و بازخوانی نقاشی‌های دوره‌های مختلف تاریخی و عکس‌های معاصر، نقطه‌ی آغاز شکل‌گیری آثار است. این توجه گاه به آثار هنری دوره‌های صفویه، زند و قاجار معطوف می‌شود و گاه از مرزهای جغرافیایی ایران امروز فراتر می‌رود و به هنر گورکانیان هند می‌رسد. این گستردگی تلاشی است برای توجه به مفهوم «ایران فرهنگی»؛ حوزه‌ای که هویت و حافظه‌ی تصویری آن در طول تاریخ، فراتر از مرزهای سیاسی شکل گرفته است.

از سویی دیگر، بازگشت به این تصاویر، مواجهه‌ای دوباره با گذشته است؛ برای دیدن نسبت خود با تاریخی که همچنان در اکنون ما حضور دارد. گذشته‌ای که تنها در تاریخ باقی نمانده، بلکه هنوز در شکل‌گیری نگاه، حافظه و هویت جمعی ما نقش دارد.