هر اثر از نقطه‌ای آغاز می‌شود که به‌تنهایی هیچ معنایی ندارد. نقطه‌ها یکی‌یکی، با صبری نزدیک به مناسک، بر سطح می‌نشینند تا در انباشت هزاران‌باره‌شان، شکلی از دل بی‌شکلی بیرون بیاید. نقطه‌نگاری در کار حمید عربی گویی گفتگویی‌ست میان هنرمند و ماده: هر نقطه پرسشی‌ست که گذاشته می‌شود و پاسخش را ماده می‌دهد.

ماده‌ی این کارها گذشته است. صحنه‌ها و پیکره‌هایی که از نقاشی کلاسیک و معماری وام گرفته شده‌اند، نه بازآفرینی می‌شوند و نه دست‌نخورده می‌مانند؛ خام‌مواد‌اند، همچون سنت پالیمپسست: نوشتن بر سطحی که پیشتر نوشته شده، بی‌آنکه ردّ لایه‌ی زیرین محو شود.

آثار روایت‌گر نیستند و بدن‌ها چیزی را بازنمایی نمی‌کنند؛ آن‌ها مرزِ میان حضور و غیاب‌اند. فریم‌ها در لحظه‌ای پیش از تبدیل‌شدن یا پس از آن قرار دارند: نه کاملا زاده شده‌اند و نه کاملا سندی از گذشته‌ را تمام کرده‌اند. گویی هر اثر بخشی از پرده‌ای بزرگ‌تر است. سر در بسیاری از پیکره‌ها زیر حجمی معماری پنهان است، کلاهی مخروطی یا قفسی گنبدی‌شکل که هم می‌پوشاند و هم محبوس می‌کند. شاید پوشاندنِ سر، امکانِ هویت‌داشتن را می‌گیرد.

تنها دست برهنه می‌ماند: دستکشی سفید که رنگی سرخ بر آن نشسته و از انگشتانش می‌چکد؛ مرزی میان درون و بیرون، میان محافظت و آسیب.

آنچه این آثار را کنار هم می‌نشاند تعلیق است، نه سکون، بلکه میان‌بودگی مداوم میان آنچه بوده و آنچه هنوز نیست. تردید در این مجموعه نقص نیست، شیوه‌ی کار است؛ تصویر نه از یقین، که از پرسشی مکرر شکل می‌گیرد.

— پریا فردوس | مدیر هنری پروژه