در شکل‌گیری مجموعه‌ی «سرزمین خاموش»، همواره به ساختن فضایی فکر کرده‌ام که به جغرافیا و زمان مشخصی تعلق نداشته باشد؛ مکانی آشنا و در عین حال ناشناخته، میان خاطره و اکنون.
معماری در این مجموعه برای من فقط موضوع نقاشی نیست، بلکه زبانی برای ساختن و تجربه‌کردن یک مکان است. دیوارها، گنبدها، دالان‌ها، برج‌ها و فضاهای خالی، سرزمینی را شکل می‌دهند که انسان در آن دیده نمی‌شود، اما ردّ حضور او همچنان در فضا باقی است.
با استفاده از رنگ‌های تخت، مرزهای دقیق و حذف جزئیات غیرضروری، تلاش کرده‌ام تصویر را از روایت فاصله دهم و مخاطب را به مکث و مواجهه با خودِ فضا دعوت کنم. سروها، بوته‌ها و کوه‌ها نیز در کنار معماری، بخشی از ریتم و سکوت این سرزمین‌اند.
«سرزمین خاموش» برای من درباره‌ی مکانی است که خالی‌ست، اما غایب نیست؛ درباره‌ی سکوتی که از فقدان نمی‌آید بلکه از ماندن و حضور شکل می‌گیرد.
این نقاشی‌ها برای من فرصتی هستند برای ایستادن، دیدن و تجربه‌کردن مکانی که شاید پیش از هر روایت، فقط باید در آن حضور داشت.

فرشاد آل خمیس