زایا برای من نه یک عنوان، بلکه توصیف کننده‌ی ماهیت نفس کشیدن هنر در آتلیه‌ام است. این مجموعه حاصل یک فرایند مداوم زایش است. زایشی که در سکوت اتاق‌ها، میان بوی رنگ و در آینه‌ی نگاه‌های درون‌نگر رخ می‌دهد. من در این آثار، پیکر زنانه را نه به عنوان موضوع صرف، بلکه به مثابه سرچشمه‌ای بارور از خلاقیت، حافظه و احساس به تصویر کشیده‌ام.
فضاهای این نقاشی‌ها آشنا و در عین حال سیال هستند. آتلیه، کتابخانه، اتاق‌هایی پر از گیاه و سه‌پایه‌ی نقاشی و امثال آن برای من حکم رحم‌هایی را دارند که ایده‌ها در آنها شکل می‌گیرند و به بار می‌نشینند.ویژگی بارز این مجموعه خطوط شبکه‌ای و تقسیم‌بندی‌های هندسی روی بوم‌هاست. این شبکه‌ها استعاره‌ای از فرایند زایا بودن ذهن هستند. ذهنی که تصاویر و خاطرات راتکه تکه می‌کند تا از دل این پاره پاره شدن‌ها معنایی تازه بزاید. گویی هر قطعه ازاین شبکه، یک سلول بارور است که در کنار سایر سلول‌ها، پیکره‌ی کلی مجموعه را می‌سازد.
مجموعه‌ی زایا دعوتی است به تماشای این آیینه‌های شکسته و بارور؛ جایی که من از شما دعوت می‌کنم تا در این فضاهای صمیمی، بازتابی از خود و جهان درونی‌تان را ببینید.
هوشنگ هاتفی