محمد حسین عماد، مجسمه ساز، متولد شهریور ۱۳۳۶ ،اراک، در مسیر چند دهه فعالیت هنری خود همواره در جست‌وجوی رابطه‌ای تازه میان حجم و فضا بوده است. در آثار او، حجم تنها جسمی نیست که در فضا قرار گرفته باشد؛ فضا بخشی از خودِ اثر است و در شکل‌گیری آن نقش دارد.

تجربه، حذف و کاستن ا

محمد حسین عماد، مجسمه ساز، متولد شهریور ۱۳۳۶ ،اراک، در مسیر چند دهه فعالیت هنری خود همواره در جست‌وجوی رابطه‌ای تازه میان حجم و فضا بوده است. در آثار او، حجم تنها جسمی نیست که در فضا قرار گرفته باشد؛ فضا بخشی از خودِ اثر است و در شکل‌گیری آن نقش دارد.

تجربه، حذف و کاستن از ماده، در طول سال‌های فعالیت او به تدریج به یکی از ویژگی‌های زبان شخصی‌اش تبدیل شده است؛ جایی که ماده نه برای تأکید بر حضور خود، بلکه گاه برای آشکار کردن چیزی فراتر از خودِ ماده به کار می‌رود. در این نگاه، مجسمه فقط آن چیزی نیست که دیده می‌شود؛ آنچه میان اجزای آن شکل می‌گیرد و فضایی که اثر در اختیار مخاطب می‌گذارد نیز بخشی از اثر است.

ز ماده، در طول سال‌های فعالیت او به تدریج به یکی از ویژگی‌های زبان شخصی‌اش تبدیل شده است؛ جایی که ماده نه برای تأکید بر حضور خود، بلکه گاه برای آشکار کردن چیزی فراتر از خودِ ماده به کار می‌رود. در این نگاه، مجسمه فقط آن چیزی نیست که دیده می‌شود؛ آنچه میان اجزای آن شکل می‌گیرد و فضایی که اثر در اختیار مخاطب می‌گذارد نیز بخشی از اثر است.