اسم مجموعه :«خانه های درون»،The Houses Within
خانه‌های این مجموعه، تصویر یک جغرافیا نیستند؛ بازتاب انسان‌هایی هستند که سادگی، صداقت و پیوندشان با طبیعت، هویت این فضا را شکل داده است. هر خانه به نشانه‌ای از یک روح، یک خاطره و یک شیوه‌ی زیستن تبدیل می‌شود؛ فرمی انتزاعی که بیش از آنکه معماری را روایت کند، از انسان سخن می‌گوید.

در این آثار، خانه مقصد نیست؛ تنها نشانه‌ای است در پهنه‌ای از آسمان و زمین، جایی که انسان هنوز می‌تواند نسبت خود را با طبیعت، خاطره و خویشتن دوباره پیدا کند.

خانه برای من یک مکان نیست؛ حافظه‌ای است که گاهی بر زمین دیده می‌شود، گاهی در افق محو می‌شود و گاهی از دل ابرها سر برمی‌آورد. آنچه در این مجموعه دیده می‌شود، نه بازنمایی یک روستا، بلکه جست‌وجوی معنای تعلق است.
این مجموعه، تلاشی است برای جست‌وجوی اصالت؛ یادآوری اینکه پاکی، همدلی و آرامش، هنوز می‌توانند در ساده‌ترین شکل‌های زندگی حضور داشته باشند و خانه، همچنان استعاره‌ای از روح انسان باقی بماند.

خانه، جایی نیست که دیده می‌شود؛ جایی است که به یاد آورده می‌شود.