گالری آرگون
جهان هنرمند
تجربه مواجهه مخاطب با اثر هنری می‌تواند صورت‌های گونه‌گونی به خود بگیرد: می‌توانیم آرزومند شویم یا ناامید، حیران شویم یا مشعوف. اثر می‌تواند بزرگمان بدارد یا تحقیرمان کند. برخی از این تجربیات منحصر به فردند، منحصر به بیننده، منحصر به مخاطب. اما یک تجربه همواره مشترک است و آن برقراری نسبت است با اثر. تمامی تجربیات مخاطب زیر این تجربه بنیادین تعریف می‌شود چراکه اگر حداقلی از آن محقق نشود تجربیات دیگر هم شکل نگرفته است. این نسبت البته که نیازمند حداقلی از چهارچوب‌های مشترک میان هنرمند و مخاطب است؛ زمینه‌های مشترک فرهنگی، آموزشی، اجتماعی و از این دست. در واقع هنرمندان خودآگاه یا ناخودآگاه در پی انتقال ذهنیات‌شان از طریق رسانه انتخابی، در تلاش برای برقراری این نسبت میان اثر و مخاطب و در نهایت ایجاد پیوستگی ارتباطی میان خود و جامعه هدف‌شان هستند. بی‌دلیل نیست که بسیاری از هنرمندان معاصر در رسیدن به این هدف دست به ارائه مفاهیمی همه‌گیر از طریق نشانه‌های آشنا می‌زنند که خود واجد بعد ارزشی یا ضد آن در خوانش اثر نیست اما بی‌تردید اثر را به سوی سنجش در ترازوی رفتار سبکی و فرمال هنرمند سوق می‌دهد.
رضوان صادقزاده در طی چند دهه گذشته تلاش کرده است با بهره‌گیری از زمینه‌های فرهنگ تصویری و ادبی جامعه هدفش، نقاشی ایرانی و آثار ادبی کهن، رابطه‌ای پویا میان مخاطبان و آثارش برقرار کند و در این راه و در طی سالیان، به آهستگی و پیوستگی، ارجاعات فرامتنی آثارش بیانی شخصی یافته‌اند چنانکه مخاطب در برابر این آثار با آشنایی دوری مواجه می‌شود که اکنون از دریچه ذهن هنرمند فرصتی برای بازشناسی او در اختیارش قرار داده شده است. بازشناسی‌ای که بی‌شک متأثر از جهان پیرامون هنرمند است. از سوی دیگر رسانه نقاشی تنها بستری برای ارائه ارجاعات تصویری باقی نمی‌ماند و رضوان صادقزاده زبان شخصی خود را بر پایه امکانات بیانی و بصری این رسانه به ترازوی رسانده‌است که ارتباط مخاطب با اثر همزمان در لایه‌های مفهومی و فرمی معنا پیدا می‌کند و تجربه‌ای غنی از درک اثر و پیوستگی با جهان هنرمند می‌آفریند.
ترکیب‌بندی‌های پویا دعوتی مدام برای کاوش سطح اثر و سفر به اعماق معنایی آن است و کنتراست میان عناصر بصری که در وجه معنایی به تضاد میان به‌کارگیری تصویری از بسترهای تاریخی و فرهنگی گوناگون می‌انجامد کیفیتی چندساحتی به آثار می‌بخشد که مخاطب را در متن اثر شریک می‌کند و در مواجهه مستقیم با جهان معنایی هنرمند به اندیشه وا می‌دارد.
مجموعه متأخر از آثار رضوان صادقزاده نمایشی از نتایج جستجوی پیگیرانه هنرمند است در ساخت معنا و تصویر و پیوند میان آن دو. نمایش است دعوت‌کننده برای رو در رویی مخاطب با جهان هنرمند و تجربه زیستن در این جهان حتی به قدر لحظه‌ای حضور در مقابل آثار.
امیر راد
