مو آن بحرم که در ظرف آمدستم
چو نقطه بر سر حرف آمدستم

بهر الفی الف قدی بر آیو
الف قدم که در الف آمدستم

اینک تجلی و جلوه‌گری دیگری از سرود قد برافراشته شهریار خط ایران که در سایه‌ساران همه پاکبازان خط به راحت روح رسیدن ظهور دیگری یافته است. رنج روزگار و گذر ایام هم نتوانست در کمال خط ایشان فرسایش ایجاد کند. گویا اضداد (پختگی و جوانی و قدرت) در این آثار جمع شدند و یکی از مراحل سلوک معرفت که حیرت است را در چشم ناظرین به تماشا نشسته‌اند.
امید آن است که دیدگان تشنه معرفت و زیبایی به بهشت این گلستان همیشه بهار همواره گشوده گردد. تا در زلال این چشمه گوارا خستگان این وادی لختی بیاسایند.

ایرج نعیمایی

نمایشگاه‌گردان