"به آینده سپرده شد"
موزهٔ هنرهای معاصر تهران طی نزدیک به نیم‌قرن، نه فقط یک مرکز نمایش هنر، بلکه حافظهٔ بصری یک سرزمین بوده است؛ نهادی که میان سنت و مدرنیته، گذشته و آینده، و ایران و جهان پیوند برقرار کرده و به تعبیر آندره مالرو، ثابت کرده است که موزه، معبد زمان است؛ جایی که روح آثار از فراموشی نجات می‌یابند. اهدای آثار به این موزه همواره فراتر از یک انتقال مالکیت هنری بوده و معنای فرهنگی و تمدنی دارد؛ زیرا هنرمند، ثمرهٔ زندگی و تجربهٔ زیباشناختی خود را از انزوا بیرون آورده و به حافظهٔ جمعی می‌سپارد. این همان کاری است که بهرام دبیری انجام داده است؛ هنرمندی که بیش از پنجاه سال در نقاشی ایران زیسته و خالق جهانی تصویری است که در آن اسطوره، ریشه، خیال و انسان معاصر با زبانی شخصی و بیانی مستقل به هم می‌رسند. آثار او نه روایت صرف تصویر، بلکه ادامهٔ سنت روایتگری ایرانی‌اند؛ چنان‌که نجف دریابندری درباره‌اش نوشته: «دبیری شاعر است، حتی وقتی نقاشی می‌کند.» زیست هنری او از متن فرهنگ و ادبیات ایران آغاز شد و بر بوم نقاشی ادامه یافته است؛ از همین رو هر نقاشی در کارنامهٔ او، صفحه‌ای از یک شعر تصویری است که هنوز نوشته می‌شود. بهرام دبیری نقاشی است که زادگاهش، از اندیشه تا ارتباطات، ادبیات است و از ادبیات به جهان نقاشی نگاه می‌کند؛ و اکنون با اهدای آثارش به موزهٔ هنرهای معاصر تهران، نه فقط گذشتهٔ هنری خود که حافظهٔ یک نسل را به آینده سپرده است.