«میان آنگاه و اکنون » نمایشی فرایندمحور از زیست خلاقه‌ی آذین نوبان در بستر تجسمی است که با بازخوانی دو مجموعه ی تأثیرگذار او در طول سه دهه فعالیت، و با انتخابی از میان نقاشی های روی کاغذ و بوم، کلاژها و یک ویدیو انیمیشن که برای این نمایش خلق شده شکل گرفته است. این نمایش روایتی تازه از تحول زبان بصری، دغدغه های مفهومی و تاریخ شخصی هنرمند در گذر زمان و در مواجهه با هنر معاصر در بستری تغییر یافته ارائه می‌دهد.

این مجموعه با گردآوری آثاری از دوره های مختلف هنری آذین نوبان، نشان می دهد چگونه ایده های پیشین می‌توانند در چارچوب کیوریتوری معاصر دوباره فعال، بازتفسیر و دگرگون شوند. این رویکرد در امتداد علاقه ی همیشگی پروژه‌های هنری مریم مجد (اِم اِم اِی پی) به شیو ه‌هایی است که می‌توانند با به‌کارگیری عناصر آرشیوی، رویکردها، معانی و موقعیت‌های تازه‌ای را خلق کنند.

«۳۶۵ روز، ۳۶۵ گل رز » قدیمی ترین مجموعه‌ای است که در این نمایش بازنگری می‌شود—پروژه ای که در آن هنرمند به مدت یک سال (از اسفند سال ۱۳۷۳ تا اسفند ۱۳۷۴ ) هر روز یک گل رز را نقاشی می کرد. ایده‌ای که در ابتدا تمرینی شخصی برای انضباط و تداوم بود، به‌مرور به آرشیوی تصویری بدل شد که در آن رد پای سفرها، فقدان‌ها و دگرگونی های عاطفی ثبت شده است.

پس از بیش از دو دهه فعالیت حرفه‌ای در حوزه ای کاملاً متفاوت و مدیریتی، جست‌وجوی خلاقانه‌ی آذین با مجموعه ی «بیم و امید » که دومین مجموعه ی بازخوانی شده‌ی این نمایش است، به مرحله ای تازه و عمیق رسید—مجموعه ای مهم که در دوره ای از انزوا و کناره گیری فیزیکی و فکری او و در یک استودیوی کوچک شکل گرفت. در غیاب هرگونه ارتباط با جامعه‌ی هنری، گالر ی‌ها یا همکاران هنرمند، او به آیینی شبانه پایبند ماند: نقاشی‌کردن تا دیروقتِ شب‌های آرام، پس از پایان مسئولیت‌های روزانه ی کاری و خانوادگی.

در حالی که نقاشی‌های رُز با دقتی موشکافانه و کیفیتی مستندگونه  شبیه تصویرگری علمی  اجرا شده بودند، مجموعه ی «بیم و امید » بر رهایی، خودانگیختگی در لحظه و صراحت عاطفی تکیه داشت. در این مجموعه هنرمند اغلب بدون استفاده از طراحی اولیه، مستقیماً با رنگ کار می‌کرد و رد قلم‌مو، ریزش های رنگ، مکث‌ها و حرکت های ناتمام را آشکارا بر سطح بوم باقی می گذاشت تا لایه‌هایی از فرایند شکل گیری، بر اثر نمایان بمانند. برخی از بوم ها در وضعیتی ناتمام متوقف و برخی دیگر به فرم های گل گونه ای نزدیکتر می شدند.

در مجموعه ی «بیم و امید »، حرکت ب هسوی بیانی ب یواسطه با ثبت فرایند به صورت تایم لپس و نشان دادن حرکت‌های آرام هنرمند در استودیو، حرکت قلم مو، چرخش بوم، مکث ها، شتاب ها و توقف ها همراه بود. این ویدئوها هم آرشیوی شخصی بودند و هم امتدادی از خود اثر؛ ریتم بدنی، شکنندگی و پایداری نهفته در عمل نقاشی را آشکار می ساختند و بر علاقه ی دیرینه ی آذین به مستندسازی و دنبا ل کردن زندگی یک اثر، از مراحل آغازین تا فرم نهایی، تأکید می کردند.

اکنون، پس از سا ل‌ها دوری از فضای هنر و عرصه ی تجسمی، آذین نوبان با بازگشت به آثار پیشین خود، به بازتفسیر ایده هایی می‌پردازد که در مسیر هنری‌اش نقشی تعیین کننده داشته‌اند. این بازگشت، گفت‌وگویی میان تداوم و دگرگونی پدید می آورد و به هنرمند امکان می دهد پرسش‌هایی را که پیش تر مجال بروز نداشتند، مطرح کند. در این روند، نوبان به مفاهیمی چون زمان، پایداری، هویت، و حافظه ی فردی و جمعی می پردازد. از منظر کیوریتوریال، از سویی دیگر، هدف پروژه‌های هنری مریم مجد در این پروژه، نشان‌دادن این است که چگونه یک چارچوب معاصر می تواند چشم‌اندازهای اولیه ی یک هنرمند را دوباره فعال کند. در این نمایش، آثار نه به عنوان محصولی ثبت شده با هویتی مشخص، بلکه به مثابه نشانه هایی در امتداد یک مسیر خلاقه دیده شده‌اند. در نگاه اِم اِم اِی پی، این آثار نه اسنادی تاریخی اند و نه یادگارهایی نوستالژیک؛ آن ها مدارکی زنده‌اند از دگرگونی زبان بصری، تجربه ی شخصی و روایت مفهومی هنرمند. این بازخوانی، آغازی برای مرحله ای تازه و روایتی از بازگشت است. با گردآوری آثاری از سه دهه، این نمایش تصویری یکپارچه از تحول یک مسیر هنری ارائه می‌دهد—روایتی از تداوم و گسست، و تنش های خلاق میان حافظه و دگرگونی. این نمایش آغاز فصلی تازه در مسیر کاری نوبان است و بر تعهد پروژه های هنری مریم مجد به کیوریتوری پژوهش‌محور مبتنی بر «بستر » فکری تأکید می‌کند.

آذین نوبان (م. ۱۳۴۱ ، تهران) هنرمندی چند رسانه ای است که در زمینه‌های نقاشی، طراحی و ویدیو کار می کند. محورهای اصلی کار او آیین، حافظه و روانشناسی تکرار هستند. آثار او در ایران، فرانسه و ایالات متحده به نمایش درآمده اند.