طبیعت، نخستین خانه و نخستین آینه ی انسان بوده است؛ جایی که حیات شکل گرفت، صداها معنا یافتند و سکوت، زبان زمین شد. اما امروز این خانه ی باستانی در برابر چشمان ما آرام‌آرام فرو می‌ریزد. روایتی است از این فرسایش خاموش؛ جایی که هر برگ، هر بافت زمین و هر تکه ی « شهادتگاه طبیعت » ازهم‌گسسته ی حیات، شهادتی است بر آنچه از دست رفته، و هشداری برای آنچه هنوز باقی مانده است. مخاطب در این نمایشگاه با پرسشی مواجه می‌شود که پاسخ آن به انتخاب‌های امروز ما وابسته است: آیا هنوز می‌توانیم طبیعت را از شهادتگاه خود رها کنیم، یا تنها شاهد ثبت آخرین فصل‌های زیست او
هستیم؟
« شهادتگاه طبیعت » دعوتی است به شنیدن صدای زمین، در آستانه ی خاموشی.