سکوت، جایی‌ست که رنج نفس می‌کشد.

این مجموعه، به کالبدشکافیِ فضایی اغلب خفه‌کننده می‌پردازدو تصاویر، سکوت را نه به‌عنوانِ آرامش، که به‌عنوانِ شرایطی اجباری به تصویر می‌کشند؛ زیستن در جهانی که در آن، بیانِ کاملِ درد ناممکن است و سکوت، تبدیل می‌شود به شکلِ اجباریِ تحملِ آن.

آنچه در این قاب‌ها می‌بینید، صحنه‌هایی  هستند که زیرِ بارِ وزنِ ناگفته‌های خود خم شده‌اند.

سکوتِ حاضر، نبودِ صدا نیست؛
ردِ یخ‌زده‌ی آن است . اثری ملموس و سرد از فریادهاونجواهای بلعیده‌شده.
و سکوتِ تجسم‌یافته، به زبانِ مشترکِ کسانی بدل می‌شود که در ترس، یا برای بقا، خاموشی گزیده‌اند.

این نمایشگاه، پنجره‌ای‌ست به این اکوسیستمِ خاموش. از شما دعوت می‌کنیم تا واردِ این فضا شوید، نفس‌های سنگینِ رنج را در سکوتِ تصاویر حس کنید و با چشمانِ خود، ندایی را که در یخِ زمان منجمد شده است، بشنوید.

عادل محسنی نسب