"چُرت"
گاهی انسان در روشنایی روز ناپدید می‌شود.
نه آن‌قدر طولانی که نامش خواب باشد و نه آن‌قدر قطعی که بتوان آن را مرگ نامید.
چُرت سرزمینی است از غیبت موقت که هر روز بی‌آنکه متوجه باشیم از آن عبور می‌کنیم
در این مجموعه، پرتره‌ها به دنبال ثبت همین غیبت‌های کوچک‌اند؛ انسان‌هایی است که در مرز میان حضور و فقدان ایستاده‌اند. چشم‌ها نیمه‌باز، بدن‌ها آرام و زمان متوقف شده است. گویی هر تصویر سند لحظه‌ای است که فرد برای چند ثانیه از واقعیت کنار رفته و در جایی نامعلوم معلق مانده است

شاید چُرت، تمرین روزانه‌ی مرگ است
و شاید مرگ، چُرتی باشد بی پایان!