«پس از آخرین زخم» مجموعه‌ای است که در فاصله‌ی میان واقعیت و خیال شکل می‌گیرد؛ جایی که درختان و پیکرهای روباه‌ در یک فضای مشترک به هم می‌رسند.

درختان، فرسودگی و شکستگی را با خود حمل می‌کنند. تنه‌ها و شاخه‌های زخمی، نه به‌عنوان نشانه‌هایی از یک واقعه‌ی مشخص، بلکه به‌مثابه ردّ چیزی که گذشته است، در تصویر باقی می‌مانند. بدنِ درخت به سطحی برای انباشته شدن زمان تبدیل می‌شود؛ سطحی که هرگز کاملاً از گذشته پاک نمی‌شود.

در میان این پیکرهای فرسوده، روباه‌ها ظاهر می‌شوند؛ گاهی به شکل حضوری محو و گاهی همچون بخشی از خودِ منظره. آن‌ها در مرزی نامشخص میان موجود زنده، روح و خیال قرار دارند و بیش از آنکه چیزی را توضیح دهند، وضعیتِ تصویر را تغییر می‌دهند.

این مواجهه، جهانی را شکل می‌دهد که در آن مرز میان بیرون و درون، طبیعت و بدن، واقعیت و خاطره، پیوسته جابه‌جا می‌شود.

«پس از آخرین زخم» به لحظه‌ای می‌پردازد که زخم دیگر یک اتفاق نیست؛ به بخشی از وضعیت موجود تبدیل شده است. آنچه باقی می‌ماند، نه امکان بازگشت، بلکه امکان ادامه‌ی حضور است.