ادامه دادن، از آن دست کلماتى است که کمتر جدى گرفته می‌شود. در روزمره کمتر جایی براى قهرمان بودن وجود دارد؛ در ازاى «ادامه دادن» خبرى از تشویق و ترفیع نیست. همین واژه‌ى کم‌رنگ، در روزهایى که هر چیزى مى تواند بدون هشدار قبلى متوقف شود، به یکى از سخت‌ترین تصمیمات ممکن بدل مى‌شود.
این نمایش همین ورطه را هدف قرار مى‌دهد. به امید، در معناى آن حس بزرگ و روشن که قرار است همه چیز را حل کند اشاره ندارد، بلکه به تصمیمى کوچک و بی سر و صدا براى ادامه دادن، حتی وقتی دلیل روشنی برایش وجود ندارد، تاکید مى‌کند. سه هنرمند منتخب گالرى ٣٣ در این نمایش، هرکدام از زاویه‌اى به این ایده نزدیک شده‌اند، چون ادامه دادن، تجربه‌اى است که هر بار یه شکلى دیگر اتفاق مى‌افتد و نمى‌توان آن را به یک گذاره تقلیل داد. سه روایت متفاوت در سه فضاى مستقل گالری ۳۳.
در «حیاط ٣٣ »، تینا ابتهاج گیاهانى از جنس خاک را ارائه مى‌کند که بى‌نیاز از آب، همچنان به حیاتشان ادامه مى‌دهند. در فضاى اصلی گالرى، امین تیمار با تلفیق فیگورهاى خم شده از بارى نامرئى و برخوردِ اتفاقیِ چسبِ چوب و براده آهن، آشوب را به نمایش مى گذارد. در «گوشه ٣٣» نیز، سامان عهدى بدنى معلق را نشان مى‌دهد که روى سطحى نامعلوم ایستاده، بى آن که بداند زیر پایش چیست. هیچ کدام از این آثار، در پی وعده دادن نبوده و درد را کتمان نمى‌کنند. آن‌ها فقط یک واقعیت ساده را به نمایش مى‌گذارند: «ادامه دادن»، حتى بدون تضمین، بدون دلیل و بدون نیاز به قهرمان شدن، مفهومى که همچنان اتفاق مى‌افتد، زیرا گاهی تنها انتخاب ممکن، همین است.