سالهاست جهان را تنها از جایگاه انسان دیده ایم؛ جهانی که گویی برای نگاه ما گسترده شده و رنگ، در خدمتِ تثبیت همین نگاه، طبیعت را به تصویری آشنا و قابل تملک بدل کرده است .
در این مجموعه، اما، رنگ از این نقش رها می شود. دیگر منظره را توضیح نمی دهد، بلکه خود به حضوری مستقل بدل می شود؛ حضوری که نگاهِ مالکانه ی انسان را به حاشیه می راند. 

اینجا جنگل، آب و درختان دیگر پس زمینه ی حضور انسان نیستند. مقیاس جهان از قامتِ آدمی عبور می‌کند و منظره، استقلال خود را بازمی یابد. انسان می تواند در آن حضور داشته باشد، بی آنکه مرکز آن باشد. رویای جهان از همین جابه‌جایی آغاز می شود: رؤیا دیگر رؤیای ما از جهان نیست ؛ رؤیای خودِ جهان است . ما  تنها برای لحظه ای در حاشیه ی آن ایستاده ایم؛ نه به عنوان مالک، بلکه به عنوان شاهد.
گالری شریف