«گۆڤەند» درباره‌ی حرکت در جهانی بی‌مرز است؛ جایی که پیکره‌ها از مرزهای فردیت، جغرافیا و هویت عبور می‌کنند و در ریتمی مشترک به یکدیگر می‌پیوندند. بدن‌های رقصان در این نقاشی‌ها نه شخصیت‌هایی مستقل، بلکه امتداد حرکتی پیوسته‌اند؛ گویی هر پیکره بخشی از نغمه‌ای‌ست که زمانی شنیده شده و اکنون در حافظه‌ای دور باقی مانده است.
در این میان، نقاشی به فضایی برای جست‌وجو بدل می‌شود: آیا می‌توان از خلال رنگ، حرکت و پیکره، راهی به سوی نغمه‌های گمشده گشود؟ آیا می‌توان پژواک صدایی را شنید که دیگر به‌روشنی در دسترس نیست؟
«گۆڤەند» تلاشی‌ست برای نزدیک‌شدن به همین امر ناپیدا؛ به خاطره‌ای که در بدن امتداد می‌یابد، به ریتمی که بی‌صدا تکرار می‌شود و به جهانی که در آن مرزها محو می‌شوند و حرکت، راهی برای بازخوانی و بازیافتن آن نغمه‌های فراموش‌شده می‌سازد.