ناتانائیل نام مخاطبی است که آندره ژید در مائده‌های زمینی او را خطاب قرار می‌دهد، مخاطبی که باید جهان را از نو ببیند، پیش از آن‌که عادت، معنا و قواعد از پیش ساخته شده، امکان دیدن را از او بگیرد. این مجموعه از همین دعوت آغاز می‌شود؛ دعوت به دیدن دوباره.

در این آثار، جهان نه به صورت تصویری یکپارچه و قطعی، بلکه در لایه‌هایی از خاطره، نشانه، تصویر و کلمه شکل می‌گیرد. چیزی دیده می‌شود، چیزی محو می‌گردد و دوباره بر سطح باز می‌گردد. گویی هر تصویر ردپایی از جهانی است که پیش‌تر دیده شده، اما هنوز به تمامی شناخته نشده‌است.

آثار این مجموعه در فاصله‌ی دیدن و تجربه کردن شکل گرفته‌اند. آن‌ها تلاشی برای ثبت جهان نیستند، بلکه می‌کوشند لحظه‌ای را آشکار کنند که در آن، جهان از امر آشنا فاصله می‌گیرد و به تجربه‌ای تازه بدل می‌شود. رنگ، فرم و فیگور در این تابلوها بیش از آن‌که حامل روایتی مشخص باشند، نشانه‌هایی از یک مواجهه‌اند؛ مواجهه‌ای میان انسان و جهانی که هنوز تماماً کشف نشده‌است.

ناتانائیل در نهایت دعوتی است به مکث در برابر جهان؛ به تجربه لحظه‌ای که هنوز نامی قطعی ندارد؛ دعوتی برای دیدن، خواستن، تجربه کردن و پذیرفتن اینکه زندگی شاید نه چیزی برای تفسیر کردن، بلکه چیزی برای زیستن باشد.

ناتانائیل، جهان هنوز تمام نشده‌است؛ آن را دوباره ببین..