این مجموعه تجربه‌ای است از نور میان لایه‌ها، مکاشفه‌ای که از پیوند واژه و ادراک آغاز می‌شود و به فرم می‌رسد. نوری میان مه و مرداب که از لابه‌لای «لوتوس» تا عمق ریشه‌ها امتداد می‌یابد. جایی که خط از نوشتار عبور کرده و به فرمی زنده بدل می‌شود.
در این مجموعه، درهم‌تنیدگی واژه‌ی «هو» با فرم‌های لوتوس، نوشتاری را شکل داده است که نه برای خوانده‌شدن، بلکه برای زیستن و ادراک‌شدن پدید آمده. نوشته‌های ظریف زمینه نیز همچون آواهایی پیش از شکل‌گیری زبان قراردادی، میان صدا، نشانه و معنا حرکت می‌کنند.
«لوتوس» به‌عنوان نمادی کهن با ریشه‌هایی عمیق در فرهنگ و هنر ایران، از سرستون‌های تخت جمشید تا نقش‌های کاشی و فرش ایرانی، در این مجموعه دگرگونی یافته و چهره‌ای تازه پیدا کرده است؛ نیلوفری که میان موج‌های نورخورده‌ی مرداب، زمان را از ازل تا ابد در خود امتداد می‌دهد.