یک

یادم نیست اولین درخت را چه زمانی کشیدم . یادم نیست استیصالم در برابر تماشای آن همه شاخ و برگ را چگونه تاب آوردم و ذهن سختگیرم چطور رضایت داد که بخش اعظم آن جزییات را حذف کنم . ولی خوب به‌خاطر دارم که روزی از روزهای خرداد ماه 1399، که میان محدودیت‌های کرونا، برای نفس کشیدن، به طبیعت پناه برده بودم، تماشای اندام رقصان درختان وسوسه‌ام کرد که تصمیم بگیرم تا اطلاع ثانوی فقط درخت بکشم . دیگر در انبوه شاخه‌ها و برگ‌ها گم‌ نمی‌شدم . در شیارها، حفره‌ها، شکستگی‌ها و آفت‌زدگی‌های بی‌شمارشان، سِیر می‌کردم و سیر نمی‌شدم . دفترها پشت هم پر می‌شدند و این روند با وقفه‌هایی کوتاه، تا بهار 1405 ادامه داشت .

دو

زمستان 140۴ بود . از شرارت و خشونت و جنگ به یک کتاب ریاضی پناه آورده بودم . به مبحث تصاعدها که رسیدم، گیر کردم به قلاب تصاعد هندسی متقارب . نزدیک شدن به صفر و نرسیدن به آن ذهنم را درگیر کرده بود و تصویر بوم‌هایی که با نظمی معین، کوچک و کوچک‌تر می‌شدند در ذهنم شکل گرفت . تمنایی در دل داشتم برای امری غیرممکن . دردی که از نرسیدن می‌کشیدم با این تصاعد تلاقی کرده بود . انگار راهی برای بروز آن تمنا پیدا کرده بودم و چه تصویری آشناتر از درخت که از تنه تا سر شاخه‌ها کوچک و کوچکتر می‌شود و تا زمانی که زنده است به حرکتش ادامه می‌دهد .

عاطفه جرنده‌ئی