زبانی پیش از کلمه؛ جبرانی از حافظه‌ی خط در غیاب حروف و واژه‌ها، گفت‌وگوی کشش‌ها، تکرارها و تراکم‌ها؛ و سکوتی بی‌روایت، که فرم را از معنای آشنا دور می‌کند؛ برای نخواندن، برای مکث کردن، برای دیدن. در «بی‌حرف»، معنا نه از واژه، که از ریتم، وزن، فضا، تکرار و نسبت سیاهی و خلأ شکل می‌گیرد. اثر از مخاطب دعوت می‌کند به‌جای خواندن، در آن حرکت کند؛ مکث کند و تجربه‌ای شخصی از خط بسازد. اینجا سکوت، فقدان زبان نیست؛ شکل دیگری از گفتن است. تلاشی‌ست برای دیدن خط، پیش از آن‌که به کلمه بدل شود.
در آثار سعید نقاشیان، خط سال‌هاست که صرفاً ابزار نوشتن نیست؛ بستری‌ست برای جست‌وجوی فرم، معنا و امکان‌های معاصر خوشنویسی. «بی‌حرف»، ادامه‌ی همین مسیر است؛ مسیری که در آن هنرمند از آشناترین عنصر کار خود، یعنی حرف، فاصله می‌گیرد تا به جوهره‌ای بنیادی‌تر از خط برسد. در این مجموعه، سعید نقاشیان نه از خوشنویسی عبور می‌کند و نه آن را کنار می‌گذارد؛ بلکه آن را تا مرزهای تازه‌ای از دیدن و تجربه‌کردن پیش می‌برد. جایی که نشانه از دلالت مستقیم فاصله می‌گیرد و خودِ فرم، حامل تجربه‌ی بصری و عرصه‌ای برای «مشاهده» می‌گردد.

نشاط حقیقی / آبان ۱۴۰۵