لاله‌ها، در رج رج بافتنی مادرم در حاشیه‌ی کت دوران کودکیم فرم می‌گرفتند. در بن‌بست دلشاد با شنیدن صدای مرد نوروزانه فروش، به دنبالش می‌دویدم تا لاله‌های کاغذییش را تماشا کنم که برگ‌هایشان از کاغذهای باطله‌ی مشق شب بچه‌ها بود و بوی عید و بهار می‌دادند! انگشتانم را روی خطوط نقش لاله‌های درهای آهنی می‌کشیدم که با سرعت جایگزین درهای چوبی دو‌کوبه‌ای می‌شدند. لاله‌های دوران کودکی برایم حس نو شدن و امید داشتند. اما هزار لاله‌ی کاغذی که در چهل روز بمباران ساختم، برایم روایتگر درد و رنج انسان معاصر در جهان کنونی است که جنگ را به اشکال مختلف در نبود گفتگو و تعامل تجربه می‌کند.
مجموعه‌ی لاله‌های کاغذی پیش رو، تماماً از کاغذهای باطله و با عکس‌ها و تصاویر روی برگ‌های اغراق شده‌شان، اعتراضی است به وقوع جنگ‌ها! اجازه ندهیم درد و رنج آخرین تعریف ما از انسان در جهان معاصر و وطنمان باشد. باشد که لاله‌ها در ستایش صلح و‌نبود جنگ در باغچه هایمان به گل بنشینند.
وجیهه فکور
گالری عصر
