۲+ نمایش گروهی «یک مجموعه، بخش دوم: م ۱۳۳۶–۱۳۵۶» را با انتخاب رضا عابدینی و آیدین خا‌نکشی‌پور برگزار می‌کند. این نمایش آثاری از نسلی از هنرمندان ایرانی را گرد هم می‌آورد که فعالیت‌هایشان نقشی مؤثر در شکل‌گیری و گسترش هنر معاصر ایران داشته است. این نمایش از ۲۶ تیر تا ۱۶ مرداد ۱۴۰۵ در ۲+ [فرشته]، واقع در طبقه‌ی منفی یک، سام سنتر، خیابان فرشته، تهران، برپا خواهد بود.

در فاصله‌ی میان سال ۱۳۳۷، هم‌زمان با برگزاری نخستین دوسالانه‌های نقاشی تهران در کاخ ابیض، و دو دهه‌ی پس از آن، نسلی از هنرمندان، نقاشان و طراحان پا به عرصه گذاشتند که بعدها بخش مهمی از نسل سوم و چهارم هنر مدرن ایران را شکل داد. هنرمندانی که بین سال‌های ۱۳۳۶ تا ۱۳۵۶ متولد شدند، نزد پیشگامان و نسل دوم جریان مدرنیسم ایران آموزش دیدند و میراث هنری آنان را هر یک به شیوه‌ای متمایز ادامه دادند و دگرگون کردند.

این هنرمندان با بهره‌گیری از زبان‌های متنوع بصری و رویکردهای گوناگون مفهومی، سهمی چشمگیر در گسترش گفتمان هنر معاصر ایران داشتند. آثار آنان، از انتزاع و بازنمایی تا شیوه‌های متأخر هنر معاصر، بازتاب‌دهنده‌ی طیفی گسترده از مواجهه با تصویر، تاریخ، حافظه و تجربه‌های فردی و جمعی است. در میان متولدان این دو دهه، هنرمندان و مدرسان اثرگذاری نیز حضور دارند که تأثیرشان فراتر از فعالیت هنری خود، از طریق آموزش، راهنمایی هنرجویان و نقش‌آفرینی در نهادهای فرهنگی، به نسل‌های بعدی منتقل شده است.

«یک مجموعه، بخش دوم: م ۱۳۳۶–۱۳۵۶» گزیده‌ای از آثاری را گرد هم می‌آورد که گستره و تنوع این تجربه‌های هنری را بازتاب می‌دهند و هم‌زمان جایگاه نسلی را بازخوانی می‌کنند که نقشی تعیین‌کننده در شکل‌گیری هنر معاصر ایران داشته است. این نمایش نه مدعی ارائه‌ی مروری جامع بر هنرمندان متولد این سال‌هاست و نه در پی معرفی مهم‌ترین یا شاخص‌ترین نمونه‌های آثار آنان؛ بلکه فرصتی برای بازاندیشی و توجهی دوباره به این نسل فراهم می‌آورد.

این پروژه در هسته‌ی خود به نسلی بازمی‌گردد که مسیر حرفه‌ای و هنری‌اش در بستر دگرگونی‌های عمیق اجتماعی و سیاسی، از انقلاب ۱۳۵۷ تا سال‌های جنگ ایران و عراق، شکل گرفت. این هنرمندان در شرایطی پیچیده و اغلب دشوار، به شکل‌گیری بنیان‌های بصری و فکری هنر ایران یاری رساندند؛ بنیان‌هایی که بخش مهمی از هنر معاصر ایران همچنان بر آن‌ها استوار است.

این مجموعه با بازخوانی نسل سوم و چهارم هنر مدرن ایران، ادای احترامی است به زنان و مردانی که با تعهد، آرمان‌گرایی، پشتکار و فعالیت حرفه‌ای خود، در غنا بخشیدن به فرهنگ بصری ایران سهمی ماندگار داشته‌اند و میراثی را پدید آورده‌اند که همچنان در هنر معاصر ایران حضوری مؤثر و قابل مشاهده دارد.